In tal van boeken en films lezen of zien we de idealen van de spannende, uitdagende, gerieflijke en mooie maakbare wereld of juist de meest verdorven gebeurtenissen en de diepste ellende.  Daar steekt het leven van het overgrote deel van de mensheid saai of mechanisch bij af.  Dagen die aaneengeregen worden tot een onafzienbare streng van voorspelbare gebeurtenissen. Zoals het gisteren, eergisteren en daarvoor ging, zo zal het morgen en overmorgen en de tijd daarna ook wel gaan. Een leven dat heel even oplicht door dance-event, vakantie, relatie, geboorte en verjaardag en uiteindelijk:pensioen. Of daartegenover, kortstondig wordt beschaduwd door een kater, ziekte, overlijden, ruzie en scheiding. We lijken op twee gedachten te hinken: de uitdaging van de spanning trekt, en de veiligheid van de vaste structuren trekt evenzeer. De film oogt uitdagender naarmate de lounge waarop we liggen groter en het huis, waarin we wonen comfortabeler is. Ziedaar: de eerste ethische afweging: hoe vind ik mijn weg. Hoe weeg ik mijn belangen voor het goede leven?