het goede leven

Een goed leven komt veelal niet aanwaaien. Daar moet je wat voor doen. We leren van het verleden en maken plannen voor de toekomst. Maar kijken in de toekomst is ook onzeker. Hoe gaan we met die onzekerheid om? Het verleden is vertrouwd. Zonder besef van het verleden is er geen toekomst. Echter, wie de toekomst de rug toekeert, leeft voortdurend in het verleden.

In tal van boeken en films lezen of zien we de idealen van de spannende, uitdagende, gerieflijke en mooie maakbare wereld of juist de meest verdorven gebeurtenissen en de diepste ellende.  Daar steekt het leven van het overgrote deel van de mensheid saai of mechanisch bij af. Dagen die aaneengeregen worden tot een onafzienbare streng van voorspelbare gebeurtenissen. Zoals het gisteren, eergisteren en daarvoor ging, zo zal het morgen en overmorgen en de tijd daarna ook wel gaan. Een leven dat heel even oplicht door een dance-event, vakantie, relatie, geboorte en verjaardag en uiteindelijk:pensioen. Of daartegenover, kortstondig wordt beschaduwd door een kater, ziekte, overlijden, ruzie en scheiding. We lijken op twee gedachten te hinken: de uitdaging en de spanning van een andere toekomst trekt, maar de veiligheid van de vaste structuren van gisteren weerhouden ons. Hier naderen we een kernpunt van de ethiek. Of beter, een kernpunt dat aan de ethiek voorafgaat. Het gaat namelijk om een spanning die in ons zit, Het verlangen naar uitdaging, zelfbevestiging, persoonlijke ontplooiing enerzijds en  de twijfel, de onzekerheid en hang naar veiligheid en geborgenheid anderzijds. We zoeken voortdurend naar een balans tussen macht en angst. Dit onderwerp is al geruime tijd object van onderzoek. In de komende tijd zal ik op deze site projectmatig uitwerkingen presenteren van de voortgang in het onderzoek. Ik denk namelijk dat een bewustwording van deze zoektocht naar een balans van invloed is op de beslissingen die we nemen en de wegen die we inslaan. Ik zal laten zien dat het regelmatig vrijwel onbewust gedaan wordt. Meer nog dat de ethiek een schaamlap is om de schaamte voor de ongst en onze ambitie te verhullen. Hoe we geworteld zitten in een historisch patroon, een traditie waarin we al volledig gevormd zijn door opvoeding en cultuur alvorens we zelf kunnen gaan nadenken.